Таа е единствен и специфичен народен музички израз во Босна и Херцеговина, со мошне долга и богата традиција. Некои едноставно ја викаат и севдах. Зборот доаѓа од турскиот „севда“- љубов, а со додавање на буквата х настанал „севдах“, од кого уште помрачен, потажен и пољубовен е „карасевдах“, краен стадиум на љубовен занес.

1.Старите рабуши и четелиња

Во старо време царцката даванина што имале за давање селаните ја пишуале на рабуш. Сегашните муфтари што се по селата во постаро време беа коџабашии. На коџабашијата му плаќале ак за коџабашил`ко што го имал. Секогаш коџабашиите `и одбирале кој се поитри помеѓу селаните. Коџабашијата му пишуал распределената верѓија на еден голем рабуш, од две-три метра голем, спроти колку куќи и домаќини има во едно село и спроти како му `и збери парите од верѓијата.

Околу шеесе години има коа се облекоа трима ерѓени во Прилеп во вренцќи бели пантолони и црни сетриња. Тие беа Коне Кусев, Панду Коста, Ника Влав и Ѓорче Томов (или Вердупча). На прв ден на Велигден дојдоа на оро (на собор) и коа `и видоа децата, страшен повик викаа по нив. И на сите викотници и шеѓи што се шегуа(а), тие си `и носеа алиштата.

Сите еснафи си имаа по еден устабашија и по еден чауш што ги покануваше мајсторите за некои еснафски работи, кога ќе имаше потреба.