Арамиите итри сега сет кадиите

Во старо време умрел еден арамија и му остаил на сина му еден насиет, да му даи три илјади грошеи за задуша, арно ама да барат некој чоек што је прв арамија на веков. По умирачката на таткото зел сино парите и тргнал по села и градоји да бара прв арамија. Мнозина арамии нашол, арно ама најпослежнио арамија го прати при еден кадија.

Одејќи момчето при кадијата, го прашал дали је вистина тој најбаш-арамија, и кадијата инќар се стори. Откоа му кажало момчето работата, кадијата му рекол:

-Слушај вамо, момче, вистина јас ќе ти ји земам парите, арно ама треба да ти продаам нешто, да после да ти ји земам. Знаиш што мислам да ти продаам, момче? Ене оној снегон, што је останат од зимоска на планинана, за три илјади грошеи. Дојди час, коа ќе биди мезличо, да ти го продаам и да се сврши работата.

Дошло момчето пред мезличо, и му продал снего за три илјади грошеи. Со ваде за една недела да си го крени снего, и го кладе под ќовил. До неделата го викнал кадијата и го натерал да си го крени снего. Момчето сопрво чинеше оти шака праи кадијата, арно ама откоа се научи оти не праи шака кадијата, со големо молење му дал уште три илјади грошеи да не го крева снего, чунки со илјада коли не го кревале.

-Е, е, виде сега, ете најде баш-арамија као што ти нарачал татко ти.

Коа виде и чу момчето арамил'ко од кадијата, на големо чудо беше станало и се благодарило оти нашол баш-арамија.

Као што беше му нарачал татко му, макар и да беше кадија.