Многу јунаста се прикажуаат за Марка Кралета од стари луѓе. Како за Марка што се прикажуаат, така и за сестра му Кита, што била кралица во Кичаа.

Дојдуајќи Маркоата сестра Кита во Прилеп,  при брата је на гости, се закачиле да се фалат кој јет појунак од двата, и дошла работата да се обидат со камен фрлање.

Во македонското народно творештво се среќаваат повеќе преданија и легенди за сонцето и месечината. Тие се често поврзани со раѓањето и умирањето на денот, со изгревот и залезот, со промените на времето, а неретко и со создавањето на животот и неговото гаснење.

Можеби најинтересно е што се тие  „живи“, „оживеани“’, и тоа речиси без исклучок „очовечени“.
Следниве две преданија само ги потврдуваат претходниве нафрлоци.

Кога била жива Богородица, шетала по земјава од село на село и од град на град за да ја видат со какви алишта је облечена и да земаат жените урнек од неа.

И така одејќи Богоројца во едно село, ќе ја виделе жените со какви алишта била облечена, и веднаш ќе му 'и бендисале и од неа урнек ќе земеле и таквие ќе си напраеле.

По потопот после, откоа беа се намножиле луѓе, имало еден цар. Нему му кажуале луѓе оти било некоаш потоп, со вода на земјава и од тој потоп сите луѓе беа се издавиле; само неколцина живи останале и од нив векот се подновил и се размножил. Уверен бидејќим царот на тоа што му кажуале учените, сторил ниет да напраит една висока кула, дури до облаци. И ако да се стори пак потоп, да се качит горе и да не се удаит од потопот.