Зошто младоста се избира како поарна од староста? Поради времето што се начекува, пречекува, навјасува, превјасува, или поради силата и енергијата што се трошат како никогаш да нема да се дотрошат?

По нешто од двете, а најнешто од трето: убавината и леснината на животот. Наспроти грдотијата, грубоста, суровоста и тежината на старите години.

Вредноста на животот е во загработ на секој негов миг. За да не те одмине или залудно да ти мине.

Да знаеш да живееш, значи дека си научил колку е тој минлив, дека ништо друго не останува по него освен малку време со дело, некој чекор што совладал празен простор, и малку спомен дека си бил.

Не трчај по животот и не се обидувај да го продолжуваш повеќе отколку што ти е пишано. Затоа што ќе се случи тој предвреме да те претрча, па да стави точка на се.

Биди задоволен од себе си додека си жив.

Душа ме боли од оваа пустелија и суша околу мене. Расте, се шири, се растура, а немам сили ниту камен со капка вода да го полеам. Што се бездушни им прават на луѓе, на народи, на цел свет.

Рани душа да те слуша? Малку слуша оти има многу ненаранети. Ама секој  што има душа е човек. Никогаш мал, секогаш голем. Некогаш поголем од другите.

Цел живот се учи за животот да се научи; колку од него вреди за паметење, а колку да им се препушти на заборавот и минливоста.

Кој не знае, треба да дознае. Кој знае, други треба да му го дознаат знаењето.

Моќта на знаењето е секогаш мерлива и споредлива.  Човек никогаш не знае колку што треба и може да знае.