За разлика од теориите на стилот, кои го сметаат за темелен фактор на успехот на организацијата, контингенциските (ситуациските) теории поаѓаат од претпоставката дека успешното раководење е условено од специфичниот однос на менаџерот, вработените и ситуацијата во која дејствуваат.

Овие теории, за разлика од претходните (со оглед на користењето на авторитетот), ја внесуваат уште и променливоста на ситуацијата како нова димензија што го обележува раководењето.

Комуникацијата е важна за успешно остварување на сите функции на раководење, но е најважна за остварување на функцијата на водење. Комуникацијата е пренос на информации од испраќачот на примателот, под услов примателот да ја разбира, а во организацијата или установата таа е средство на поврзување на луѓето за остварување на заедничка цел.

Водењето на луѓе е најсложена функција на раководењето, а во нејзината основа е влијанието врз нив за да придонесат што е можно повеќе за заедничката цел. Притоа не смее да се изгуби од вид дека е важно да се остварат резултати, но средството за нивно остварување никогаш не смее да го загрози достоинството на поединецот. Спрема луѓето е потребен однос на почитување, без оглед на нивната позиција, оти сите учествуваат во остварувањето на заедничката цел.

Главна цел на секое организирање е да се придонесе во квалитетот на поставените цели и нивна ефикасна реализација.

Организационата структура е ефикасна ако им овозможува на поединците тие самите да придонесат за целите на компанијата (фирмата) и доколку таа придонесува за остварување на планираните цели со минимум несакани последици и трошоци.