Според италијанскиот естетичар Умберто Еко, станува збор за нова естетска категорија, една од централните во новата естетика.

Во прашање се два вида на уметнички дела кои со право можат да се назначат како отворени: прво, готови, од уметникот завршени, докрај изведени дела, кои сепак остануваат отворени за извесни односи што самиот читател или слушател ги открива или избира, но и таа можност во принцип веќе се наоѓа во интенцијата на самиот уметник; и второ, дела во движење, кои единствено во строгата смисла на зборот можат да се наречат отворени, а чија битна карактеристика е повикот упатен до набљудувачот делото да го создава со уметникот, да го прифати, да го продолжи и доврши, како можност што самиот уметник не ја остварил.

Отвореното дело го карактеризира неодреденост на соопштението, недовршеност на формата. Тоа е двосмислено или дури многусмислено, без дефинитивна порака, без нужниот и предвидлив крај. Тоа е „поле на можности“, изложено на слободен, но не и произволен избор и интервенција на читателот или слушателот.

Меѓутоа, отвореното дело не е само „епистемолошка метафора“, како реакција на уметноста на состојбата на модерната научна свест, како што мисли Еко, туку е една можна онтолошка одредба на делото. И тоа на секое вистинско уметничко дело што е отворено, низ светот кој го претставува, за битни прашања на човековиот опстанок и за вистината на самото битие.

Тн. фундаментална поетика и Новата критика укажуваат токму на тој вид на отвореност на уметничкото дело.

Творецот на нашево време секое свое отворено дело секогаш го започнува со прашањето: „Како да започнам за да не го завршам?“

Ако го нема одговорот, не го започнува.