Создавањето на стварноста (виртуелна стварност?) не е ништо друго, освен маинпулација со јавноста. Притоа, станува збор за создавање, значи за процес, а не за создадена стварност. Затоа што да се создаде стварност е практично невозможно.

Имено, се создава посакувана, што ќе рече лажна, нереална, непостојна стварност. А не може да се создаде, односно да биде дефинитивна, бидејќи во еден клучен момент процесот на создавање се судира со реалната, „суровата“ стварност и сиот напор паѓа во вода.

Секој говор е индивидуално препознавање. Во крајна консеквенца тој ја инаугурира личноста во комуникацијата, ги дефинира нејзиниот систем и содржина, па и нејзината улога, нејзиното функционирање во вредносна смисла. Ја афирмира мислата, промислата, целта, го претпоставува конкретниот ангажман, ја докажува личната определба.

Секој говор- говорот на културата, на критичката размисла, говорот на секојдневната кореспонденција, си има свои норми, сопствен вокабулар, свое препознавање.

Одамна е осознаено, од врвни учени, дека независноста во својата суштина значи објективност. Па сепак, кај нас одвреме-навреме се поставува- повторува ова прашање  и се покренуваат дискусии, се развиваат полемики: постои ли или не независност (особено медиумска), како таа се потврдува и афирмира во практиката- секојдневјето, ја препознаваме ли, дали се наметнува, дали доминира или е одамна „поразена“ итн.

Равенство помеѓу популарноста и афирмацијата? Да, ама сепак не. Не ќе е баш исто. Исто е во третото, поточно двете се зависни од стекнатиот, изградениот авторитет. Дури обратно, благодарение на заедничкиот "именител", двете добиваат сосема поинаква сушност, содржина, димензија.