Можеби критичката самосвест е поважна, посилна и повредна од свеста. За авторот сигурно. А може ли едната без другата? Не може, но немаат иста валидност, нема равенство помеѓу нив.

Напротив, критичката самосвест кај авторот, во него, ја претпоставува свеста за она што го прави, што го создава. И едната и другата се потврдуваат во задоволството или незадоволството од резултатот.

Не е проблемот само во толкувањето на светот за тој да се прифати или менува, туку се работи и за местото на индивидуата во него и како тоа место да се оправда. Особено кога тој свет станува се повеќе ирационален, несфатлив и неприфатлив со своето однесување, со својата смисла и бесмисла.

За вистината и заблудата може да се говори од искуствен аспект, но никако не можат и не смеат да се занемарат сознајно- теоретските елаборации и ставови на многумина филозофи и други учени. Дури, речиси нема филозоф или мислител- интелектуалец кој не запрел пред категориите „вистина“ и „заблуда“ и не се обидел да ги проблеамитизра, односно да изгради сопствен систем за нивно осознавање и толкување. Оттука, не може да се говори за „колку луѓе, толку вистини“, за „секој со својата вистина“ или „има само една вистина, се друго е лага“.

Еден сосема маргинален преглед на филозофските учења за вистината може да не упати во вистинската насока.

Во врска со поставенава тема овојпат само ќе приложам некои лични, но и нашироко познати ставови и тези за ваша промисла.

Доколку кај вас постои дилема „за“ или „против“ членство односно ангажман во некоја, според програмските заложби, вам блиска политичка партија, доколку ве мачи прашањето дали е или не е време за лично конкретно политичко активирање, можеби ќе ви помогнам.