Не е случајно што во насловот на овој прилог „предност“ му е дадена на творештвото, а не на политиката (кога би било обратно, насловот би гласел "Политика и творештво"). Едноставно затоа што секое модерно општество, секоја современа држава (намерно не го акцептирам системот- уредувањето) творештвото го става на пиедесталот,на врвот од егзистенцијалното скалило, на вредностите на идентитетот. Следствено, со сите сили, можности, капацитети го поддржува, го поттикнува, го стимулира, му овозможува непречено и интензивно да се развива, а резултатите- делата ги помага во нивната сопствена и заедничка валоризација (како цивилизациски дострели) и афирмација.

Во оние држави- општества во кои предимство има политиката (таа е „над“ творештвото во секој поглед), постои латентна кризна состојба, од криза на вредностите и непостоење на развиен вредносен систем, до индивидуална деперсонализација и негација- загроза на колективниот идентитет.

Денес многу повеќе се злоупотребува отколку што се употребува. Најнапред секој и секого, а потоа се и сешто. При што се поголеми последиците односно штетите, е мошне тешко да се одговори. Зависи од случај до случај, од ситуација до ситуација.

Во актуелниов миг помеѓу злоупотребата на секого и на сешто можеме да ставиме знак на равенство, што ќе рече дека е подеднаква и според „содржината“ и според „тежината“. Притоа, од „секого“ можеме да ги издвоиме новинарите, медиумите и социјално загрозените поединци и групи, а од „сешто“ особено добиената-стекнатата позиција во општеството (влијание) и функција во власта.

Создавањето на стварноста (виртуелна стварност?) не е ништо друго, освен маинпулација со јавноста. Притоа, станува збор за создавање, значи за процес, а не за создадена стварност. Затоа што да се создаде стварност е практично невозможно.

Имено, се создава посакувана, што ќе рече лажна, нереална, непостојна стварност. А не може да се создаде, односно да биде дефинитивна, бидејќи во еден клучен момент процесот на создавање се судира со реалната, „суровата“ стварност и сиот напор паѓа во вода.

Секој говор е индивидуално препознавање. Во крајна консеквенца тој ја инаугурира личноста во комуникацијата, ги дефинира нејзиниот систем и содржина, па и нејзината улога, нејзиното функционирање во вредносна смисла. Ја афирмира мислата, промислата, целта, го претпоставува конкретниот ангажман, ја докажува личната определба.

Секој говор- говорот на културата, на критичката размисла, говорот на секојдневната кореспонденција, си има свои норми, сопствен вокабулар, свое препознавање.