Непознавањето на основното значење на еден термин или категорија може да доведе (често доведуваше во минатото и  доведува во сегашноста, и кај нас и во светот) до вистинска збрка, замаглување- заматување на нештата од стварноста, па и погрешно насочување на севкупен растеж на една држава и севкупен развој на едно општество. И тоа со тешки, дури трагични последици за човечката заедница воопшто (на пример нацизам, фашизам).

Чуден човек беше Петруш. Човек во години, малку поднаведнат во одот како да му тежат. Висок, слаб.

Откако го знам си е таков: на него ветва, но секогаш чиста облека; лицето ту насмеано, ту замислено; со долга негувана брада, секогаш угасено луле во устата и црна шапка измастена по рабовите, како никогаш да не ја симнал од глава.

А спокојот длабоко во нас

Дури сме на сценава
треба многу да се молчи

како да сме заедно сами
а всушност само јас
на ова дно од сомнеж и студ
дека може да се случи нешто крајно
од небово покриено со темни облаци
од просторов што го носат
виулици и молњи
што подалеку од нас
да не закорениме во него

мораме да му ја откриеме намерата на уметникот што ги поставил овие голи карпи и води во садови за цвеќе пред очите на случајните минувачи низ авантурата на неговиот миг.

мислам дека голите карпи ги зел од врвот на ридон пред нас, а водите ги истурил во садовиве за случајно некој да не се сети во нив да стави собрано цеќе од цветната градина во нашите срца.

јас знам колку одвреме- навреме
те предизвикува пој на уморни птици
што ги покриле прозорците на нашата куќа
ни на небо ни на земја
да редиш метафори и знаци
како оваа за цветната градина во нашите срца
ама сепак воздржи се колку можеш
додека сум само јас
на ова дно од сомнеж и студ

но нели не очекуваме никого? ниту да ни се придружи, ниту да не следи во чекор? најмалку, пак, олку непознати во светот на детските дребулии и дребностите од третото доба?

не очекуваме никого а сите наши
и сите на нашите а за нас непознати
се збрани за следниот чекор
да го направат макар со болка в очи
на ова дно од сомнеж и студ 

(http://www.biblika.dimitrovski.net/)

Човечкото достоинство е чувствување и искуство на почит и човечко постапување што човекот го доживува во односите со други луѓе и во општеството воопшто. Ова чувствување е природно својство и стремеж на секој човек, бес оглед на ситуацијата во која се наоѓа и без оглед на тоа дали со своето однесување го заслужува или не.