Не е случајно што во насловот на овој прилог „предност“ му е дадена на творештвото, а не на политиката (кога би било обратно, насловот би гласел "Политика и творештво"). Едноставно затоа што секое модерно општество, секоја современа држава (намерно не го акцептирам системот- уредувањето) творештвото го става на пиедесталот,на врвот од егзистенцијалното скалило, на вредностите на идентитетот. Следствено, со сите сили, можности, капацитети го поддржува, го поттикнува, го стимулира, му овозможува непречено и интензивно да се развива, а резултатите- делата ги помага во нивната сопствена и заедничка валоризација (како цивилизациски дострели) и афирмација.

Во оние држави- општества во кои предимство има политиката (таа е „над“ творештвото во секој поглед), постои латентна кризна состојба, од криза на вредностите и непостоење на развиен вредносен систем, до индивидуална деперсонализација и негација- загроза на колективниот идентитет.

(14.03.2008.)

Добро или лошо- прашање е на лична проценка и стручна односно експертска оценка: вчера е многу помалку денес отколку денес вчера, а денес е помалку утре отколку утре денес.

Кога станува збор за задоволувачки (просечен, стандарден) или висок степен на развој, континуитетот има поголема вредност (вчера во денес), но и перспективата (особено блиската иднина) е поприсутна, поблиска и поочигледна (утре во денес). Обратна е ситуацијата при незадоволително (потпросечно) или ниско развојно ниво.

Особено како товар кој е најдобро што побрзо да се остави, да се отфрли, да се третира вчера. Оти е тоа најголемиот виновник за се како што е. Тоа е најодговорно за состојбата статус кво.

Во овие релации и односи треба да се движат личните проценки и стручните односно експертските оценки.

Денес многу повеќе се злоупотребува отколку што се употребува. Најнапред секој и секого, а потоа се и сешто. При што се поголеми последиците односно штетите, е мошне тешко да се одговори. Зависи од случај до случај, од ситуација до ситуација.

Во актуелниов миг помеѓу злоупотребата на секого и на сешто можеме да ставиме знак на равенство, што ќе рече дека е подеднаква и според „содржината“ и според „тежината“. Притоа, од „секого“ можеме да ги издвоиме новинарите, медиумите и социјално загрозените поединци и групи, а од „сешто“ особено добиената-стекнатата позиција во општеството (влијание) и функција во власта.

(Nadine Gordimer: "Доцниот буржоаски свет", Култура, Скопје, 1993)

Чудно и неприфатливо е однесувањето на нашите издавачи, на читателите и на нивната критика, кога станува збор за денешните големи имиња од современата светска литература: за да докажат дека се во тек, нашите издавачи се обидуваат да реагираат во вистинскиот момент, па во рекордно време објавуваат едно или две дела од штотуку прогласен добитник на Нобелова награда.