Не мислам дека почетокот на секое дело е важен, најмалку најважен. Не е тоа ниту крајот. Кој крај? Кое било дело има крај?

Да, убеден сум, сигурен сум дека од се е најважно продолжението. Особено кога има крај, кога е прекинато поради немање здив, поради немање енергија или идеја да се продолжи.

Тоа е исто како со времето минато, сегашно и идно. Продолжението на минатото во сегашноста не е враќање- навраќање, исто како што двете некој сигурно ќе ги продолжи во иднината.

Да, сметам дека во создавањето, во кое било творештво е најважен континуитетот на траењето. 

Крајот на кое било дело е во заборавот.

Нема проблем, еве на пример дијалог помеѓу нас за еден почеток:

Напоредно со „стандардното“ градинарство, кое Македонија се уште не го достасало (се мисли на исполнување на европските односно светските стандарди), нужно е одвреме-навреме да се види и/или чуе за необични, ретки градинарски зафати, некои и епохални, и тоа од обични селани-градинари.

Избор: 

-јапонски систем на садење на салата на вертикална плоча;

-„дијамантска роза“ на индиски градинар;

-чудотворно растение: Алое Вера.

Таа секојдневно преку своите медиумски трабанти ја бомбардира јавноста со своите „експертски“ анализи, проценки и оценки дека животот во Македонија од ден на ден станува се полош, посиромашен, граѓаните тонат во беда („а Владата на Груевски немилосрдно ги троши нивните пари“). Не ја „обесхрабруваат“ ниту оценките на Светската банка и ММФ, ниту на домашните бизнисмени, ниту потезите на НБРМ (намалувањето на каматните стапки) со кои се следи тековното релаксирање односно очигледното постапно  подобрување на економската состојба во земјава, а по излегувањето на светот од економската криза.